Sikur të ishin personazhe kartonash…

Edi Rama- Frolo (Kurrizo i Notredamit)

Fuqi absolute, kontroll mbi të gjithë, kërkon të kontrollojë edhe ndenjat, mendon se është i përzgjedhur dhe në anën e duhur të historisë, çdo veprim i tij është për një qëllim madhor, çdo gjë ka lidhje me të-të gjitha rrugët të çojnë tek ai, mendon se katedralja nuk i është dhënë përkohësisht për ta mirëmbajtur, por se i takon me të drejtë dhe mund të bëjë çtë dojë edhe ta djegë, predikon moral teksa ndizet flakë nga pasioni për kontroll mbi çdo gjallesë, nuk duron kundërshtinë, idhnak deri në çmenduri me atë që jeton jetën e tij pa e lajmëruar, aleanca vetëm me të fortët, shpresa për të dobëtin, nuk i pëlqen dashuria, por nënshtrimi, flet për drejtësi dhe përdor çdo mjet jo të drejtë për pushtetin, i gjatë por i pëlqen hija që bën, ka një vetëdije se është më i zgjuari, më dinaku, më i stërholluari, më i lexuari, më i dituri, më modernisti, më sexi, më i pazavendësueshmi, më i madhi se mbi të gjithë të gjallët dhe të vdekurit, duartrokitet e brohoritet sepse është mjeshtër në shpërndarjen e lëmoshës dhe ndihmës së dhënë nga bujarët, sikur e nxjerr nga xhepi i tij.

Erion Veliaj- Skar (Mbreti Luan)

Intrigant, kërkon pushtet me çdo kusht, armiqtë i bën miq e miqtë armiq, askush nuk e kupton sa vuan nën liderin, teatral, mjeshtër i monologut, artist i planifikimit strategjik, premton ç’ka s’është e tij, ka një tufë që e ndjek pa pyetje sa kohë ka pushtet, hyn në aleanca të rrezikshme, rrëzohet nga të tijtë, braktiset, harrohet.

Sali Berisha- Hadi (Herkuli)

I vrullshëm, kalkulues, gojëtar, cinik, herë-herë komik, me hijen e vdekjes gjithmonë në fytyrë, i bindur se i janë bërë padrejtësi dhe rikthehet për “nder politik”, karizmatik dhe duket sikur ka një jetë që do të rrëzojë Zeusin nga pushteti duke thirrur në ndihmë edhe të burgosurit.

Lulzim Basha- Pinoku (Pinoku)

Një kukull që gjithmonë e lëviz dikush tjetër. Dëshiron të bëhet djalë prej vërteti (lider) por është shumë naiv, dhe gënjeshtar. Bie gjithmonë në grackën e dikujt, bën gjithmonë budallëqe, bën si i zgjuar dhe inteligjent, kërkon përherë një mbështetje edhe pse janë të rrezikshme, flet me fjalë të mëdha duke mbetur i vogël, jep premtime që s’i mban.

Belinda Balluku- Ursula (Sirena e Vogël)+Maleficent (Bukuroshja e fjetur)

(Dy në një). Kontroll absolut, triumf mbi çdo kundërshtar pavarësisht sa kohë duhet, mister, ligësi me ëmbëlsi, fuqi, pushtet, tentakula mbi çdo gjë-ujë-ajër-tokë, e frikshme kur zemërohet, e trembur vetëm nga Tritoni-ëndërra e vetme në sirtar tridhëmbëshi i Tritonit, armike e çdo gjallese tjetër, nëse nuk i shërben të transformon, shndërrohet në këngëtare dhe kërcimtare nëse ka interes.

Monika Kryemadhi-Cruella de Vil (101 dalmatët)

Stil i pazakontë, e zhurmshme, e rrëmujshme, dramatiko-melankolike, e dëshiruar për të lënë gjurmë, harron mondanitetin kur flet ashpër, nuk dorëzohet kurrë pa lënë shenjë, vaniteti i kthehet në makth dhe ankth.

Arlind Qorri- Kuasimodo (Kurrizoja i Notre Dam)

Idealist pothuaj i vetmuar, i sinqertë, jeton brenda kambanës së tij ideologjike, larg luksit, bindjet e tij duken të vjetëruara-ai beson në zemrat e pastra kur gjithçka rrotull vjen era pleh, ëndërrimtar utopist, dëshiron shumë të ndihmojë të varfërit dhe planifikon të bëjë Robin Hudin e ligjshëm-ua merr të pasurve dhe t’ua japë të varfërve, i pëlqen të duket altruist.

Ilir Meta- Jafar (Aladini)

Përherë i pakënaqur, fuqi-pushtet-mundësi, sërish i pakënaqur, kërkon gjithmonë më shumë, kërkon gjithmonë fronin-nëse s’e merr do ta kontrollojë, planet më të mëdha ua beson njerëzve më të paduhur që e tradhëtojnë përherë në fund, me vetbesim të verbër pa menduar aleancat e kundërshtarëve, për një kohë magjistar për pushtetin, fuqi e madhe në një hapësirë të vogël.

Agron Shehaj- Simba (Mbreti Luan)

Prejardhje fisnike, mjaullima i duket si hungërimë, ndonjëherë futet në telashe nga naiviteti dhe dëshira për t’u dukur, ende nuk e di a është gati për fronin, apo duhet të prese ende, fantazmat e të shkuarës e torturojnë megjjthëse këndon, është rritur larg realitetit por “hakuna-matata” nuk pi ujë-i duhet përballje, i zgjedh miqtë jashtë rrethit ku u rrit, ikën nga të tijtë-krijon habitat të ri-ëndërron rikthimin.

Adriatik Lapaj-Herkuli (Herkuli)

Në kërkim të vendit të vet mes njerëzve, beson se mund të ndryshojë botën, tregon muskujt sa herë ka spektatorë, shumë zhurmë, shumë fjalë, ka fuqi që nuk i menaxhon dot, qëllime të mira, por i ngatërron me vetglorifikimin, dëshiron dhe ëndërron të jetë hero, gjithmonë i duhet pak ndihmë për betejat e tij, kërkon gjithmonë të matet me më të fuqishmit, i pëlqen lëvdatat.

Belind Këlliçi-Piter Pan (Piter Pan)

A do të rritet ndonjëherë? Duket sikur jeton në ëndërr ku betejat e tij janë përherë të drejta, por ai vetë gjithmonë viktimë.

Erion Braçe- Zazu (Mbreti Luan)

Flet, flet, flet, flet, …let, …et, …t. Shërben si këshilltar i mbretit edhe kur nuk i kërkohet, gjithmonë me një ndjesi paniku dhe kritike për diçka që kush e di ku ka ndodhur, moralist, i përkushtuar, irritues, i lodhshëm edhe pse ka të drejtë, e merr çdo rol më seriozisht se ç’duhet edhe kur askush tjetër nuk e merr seriozisht, nuk bën fjalë kur mbreti e kthen në trajnim gjahu për të pëlqyerin e tij, besnik deri në kafazin e fundit.

La Civita- Tomi (Tom&Jerry)

Prolog me muzikë, fjalë, zhurmë, gjëmime, kërcënime, frikë-epilog me mjaullima, bën plane që gjithmonë i kthehen kundër, asnjë fitore deri tani përballë miut që do e hante bufi e jo më shqiponja, ka problem me përshtatjen-mendon se është në realitet kur është në një film që ndërron veç skenat dhe rregjizorin e ka kundër.

Niko Peleshi- Lefou (E bukura dhe bisha)

Shërbyes i bindur pa individualitet, gjithmonë pas Gastonit që fryhet duke qeshur me batutat e tij, duke e brohoritur për çdo ide shefin, i butë, i lëpirë, i pathyeshëm për të mbijetuar, nuk bën gjë vetë por ama në çdo tryezë është i pranishëm, shtiret si i padëmshëm, është gjithmonë pranë pushtetit, mediokër, të gjithë nuk e llogarisin-ai bën veç llogaritë e tij, nuk kërcënon kurrë, nuk inatoset, nuk ka stil, nuk bën art-megjithatë udhëheqësi i fshatit e pëlqen.

Pandeli Majko-Sinbad Detari (1001 net)

I plakur, i zbardhur, tregon histori të shkuara duke shtuar çdo herë nga një element magjik, i butë, jashtë kohës, njerëzit duan ta dëgjojnë sa t’u shkojë ora për drekë, flet vetë, qesh vetë, nuk i prish punë njeriu, kujton beteja të të tjerëve si të tijat, fjalëve të zakonshme e ndonjëherë pa lidhje u jep peshë postulatesh, i padëmshëm, arritja më e madhe në jetë-kur e morën si marinar dhe u bë kapiten sepse dy grupet kundërshtare në anije nuk pranonin asnjë tjetër, edhe sikur mos të jetë me tregimet e tij, “1001 netët e Sheherazedes” është gjithsesi i bukur.