Bota ka arritur në këtë pikë. Madje e ka tejkaluar mosndjeshmërinë. Në emër të aleancave, inateve, historisë, mbetjeve kolonialiste e vendimeve të pakorrigjuara mirë prej dhjetëra vitesh, arrogancës e kokëfortësisë së shumë palëve, indiferencës së palëve të tjera, skemave e jointeresit direkt, fëmijë të vrarë, të plagosur, të djegur, gra të shqyera nga bombat e plumbat, shihen live, e maksimumi i reagimit botëror është analiza mediatike me grafikë dhe me numrator. Ndoshta dhe po presin që shifra të barazohet me zero. Por e sigurtë është që një fëmijë ukrainas nuk është i barabartë me një fëmijë të Gazës. Le mos ta imagjinojmë sikur të ishin pesë apo dhjetë fëmijë perëndimorë!
Nuk ka asnjë justifikim moral për Gazën!
Nuk ka asnjë hakmarrje dhe mbrojtje që 60 përqind të viktimave i ka gra dhe fëmijë!
Nuk ka justifikim për këtë ndëshkim kolektiv!
Nuk ka asnjë të drejtë ndërkombëtare që justifikon bllokimin vrasës për ndihmë të Gazës!
Është budallëk të përpiqesh të gjesh zgjidhje bazuar në histori në këtë rast, qoftë edhe në historinë e tetorit!
Bota është bërë kaq e çuditshme, lotë që derdhen rrëke për vrasjen e një qeni dhe asnjë ndjeshmëri pothuaj për një fëmijë në Rafah. E nga ana tjetër, si Izraeli dhe Hamasi po luajnë me jetët si me gogla: Njëra palë duke e çuar në ekstrem hakmarrjen duke pretenduar “fitoren përfundimtare”, që gjithsesi është pothuaj e paarritshme ndaj një populli që nuk dorëzohet, vetëm me shuarje, dhe tjetra duke përdorur fëmijët dhe gratë e gjakut të vete si mish për top, teksa shpreson se një ditë presioni ndërkombëtar do të rritet e do të përkrahë projektin e tyre politik, që gjithsesi mbështetet gjithnjë e më pak edhe nga vendet arabe…Ndërkohë fëmijët vazhdojnë e vriten…
Edmond Arizaj 
Lini një koment