Edmond Arizaj

Blog

  • AnalizĂ« pa shumĂ« fjalĂ«

    5- PS, Edi Rama: Fitorja e thellë ishte e siguruar, thjesht në 11 Maj u bë zyrtare.

    1-PD-ASHM, Sali Berisha: Në vend të injektonin frymëzim, ngjallën pezm dhe dëshpërim. Demokratët janë në emergjencë reformimi.

    10-Mundësia, Agron Shehaj: Po sikur të ishte zgjedhur kryetar i PD?!

    11-PSD, Tom Doshi: Ndryshimi i vetĂ«m mbetet pĂ«r t’u parĂ« nga qĂ«ndrimi nĂ« parlament.

    6-NSHB, Adriatik Lapaj: Më i grabituri nga kodi vrasës elektoral. Ndryshimi i kodit duhet të jetë beteja e tij.

    2-LB, Arlind Qorri: Arrin të përfaqësohet, një zë që mund të vlejë sa një grup parlamentar. Nuk duhet të qëndrojë jashtë parlamentit.

    9-Djathtas pĂ«r Zhvillim,Kolegji Zgjedhor: NjerĂ«zit nuk votojnĂ« tĂ« bĂ«rit politikĂ«, por interesin. Dashamir Shehi do jetĂ« mungesĂ« nĂ« zĂ«rat pĂ«r t’u dĂ«gjuar nĂ« Parlament.

    4-Koalicioni Euroatlantik, Endri Hasa: Lulzim Basha, do mbahet mend si dështaku më i madh politik i 50 viteve të para të pluralizmit shqiptar.

    7-AKSH, Elena Kocaqi: FB dhe Tik-Tok ku shkruajnë, ti je për kryeministre, nuk të bëjnë vërtetë kryeministre.

    3-LĂ«vizja Atdheu, Kreshnik Osmani: Pa koment.

    8-ADR, Edmond Stojku: Pa koment.

  • “Berisha” si shans pĂ«r Shehaj&Lapaj

    Vendosmëria manjakale e Sali Berishës për të mos e lëshuar fronin e Partisë Demokratike edhe pas 34 vjetësh, dhe humbjeve për 12 vjet me rradhë, duke iu lidhur forcës politike si kular rreth qafës pa i lënë mundësi hapjeje, frymëmarrjeje, rinovimi, energjizimi;

    pohimi absurd krejt nĂ« kundĂ«rshtim me çfarĂ« flet pĂ«r demokracinĂ« se “ai qĂ« e nisi do e bitisi”, duke e ndarĂ« pĂ«rfundimisht se deri nĂ« thirrjen e Zotit, ai do tĂ« jetĂ« udhĂ«heqĂ«si i PD, sado e vogĂ«l tĂ« jetĂ« (Rama nga ana e vetĂ« tha: UnĂ« do tĂ« iki kur dua vetĂ«), janĂ« njĂ« mundĂ«si e artĂ« pĂ«r vetĂ« “MundĂ«sinĂ«â€ e Agron Shehajt si e djathtĂ« dhe besoj edhe pĂ«r “NSHB” tĂ« Adriatik Lapajt si nĂ« qendĂ«r.

    Zgjedhjet e 11 Majit treguan se njerëzit reaguan, jo vetëm ndaj keqqeverisjes, por edhe ndaj keqopozitës dhe një pjesë domethënëse, mbi 100 mijë vota shkuan për partitë e reja (fitorja e frikshme e PS bazohet fort në trekëndëshin: opozitë e përçarë-patronazhim-sistem zgjedhor).

    Me “BerishĂ«n” dhe PD shkrirĂ« nĂ« njĂ«, duke sjellĂ« pĂ«rherĂ« e mĂ« shumĂ« rrudhje tĂ« PD, Shehaj dhe Lapaj duhet t’i lĂ«nĂ« mĂ«njanĂ« egoizmat alla shqiptarĂ« dhe tĂ« kujtojnĂ« se paqja dhe armĂ«pushimi arrihet mes armiqve dhe jo bashkĂ«punĂ«torĂ«ve. Pra mund tĂ« jenĂ« armiq sa tĂ« duan, por politika dhe votat e marra u dikton tĂ« bashkĂ«punojnĂ«.

    Me disa veprime tĂ« zgjuara mund tĂ« nisin pĂ«rgatitje pĂ«r tĂ« hyrĂ« qĂ« pas dy vjetĂ«sh nĂ« fushĂ«n e madhe politike, duke u pĂ«rpjekur tĂ« lĂ«nĂ« me BerishĂ«n vetĂ«m mĂ« “tĂ« besuarit qĂ« do e ndjekin atĂ« edhe nĂ« jetĂ«n e pĂ«rtejme”. NjerĂ«zit, nuk do qajnĂ« hallet e BerishĂ«s dhe besnikĂ«ve tĂ« vjetĂ«r tĂ« tij. As Shehaj-Lapaj s’kanĂ« pse e bĂ«jnĂ«. Duhet tĂ« jenĂ« agresivĂ« duke dalĂ« ata si opozita reale, pavarĂ«sisht se sa deputetĂ« kanĂ«.

    NĂ«se PD nuk e kupton se koha po i fluturon duke u kapur pas rrudhave tĂ« Doktorit, atĂ«herĂ« mĂ« keq pĂ«r tĂ«. Vendi nuk ka taksirat tĂ« rikthehet plotĂ«sisht nĂ« autokraci nĂ« mos mĂ« keq, pĂ«r “vendosmĂ«rinĂ«â€ e BerishĂ«s pĂ«r tĂ« pĂ«rmbysur edhe bijtĂ« e etĂ«rve, sepse tani jemi nĂ« kohĂ«n qĂ« janĂ« rritur nipĂ«rit.

  • Si duhet ta nisĂ« opozita?

    1. PD, por sidomos partitë e reja (nuk janë të vogla), betejën e tyre në Parlamentin e ardhshëm duhet ta fillojnë me ndryshimin e kodit zgjedhor. Votat e marra në gjithë Shqipërinë psh nga Adriatik Lapaj, dhe të papërfaqësuara për shkak të kodit elektoral, janë pak të thuash e turpshme për politikën shqiptare. Asgjë tjetër nuk është më e rëndësishme se kjo.
      Ata duhet ta detyrojnë PS, të gjejnë mënyrat, pavarësisht peshës së saj shtypëse në sallë, që të hyjë në diskutime serioze për një kod serioz, pa përjashtuar askënd nga diskutimi, madje as shoqërinë civile e mediat.
    2. Partitë e reja, do ishte mirë të gjenin mënyrën e krijimit të një grupi parlamentar, jo thjesht për përfitimet e zakonshme, por sepse ata kanë një seri propozimesh ligjore për të bërë, dhe të vetëm nuk do të kenë pothuajse fare fuqi. Kombinuar kjo dhe me karizmën tashmë mediatike, zëri i tyre mund të shumëfishohej.
    3. Pavarësisht premtimeve të Adriatik Lapaj se do të tërhiqet nëse marrin më pak se dy deputetë dhe vendosmërisë së Arlind Qorrit për të mos hyrë në Parlament si numri një në listë, partitë e tyre dhe këta vetë duhet ta thyejnë këtë premtim. Do të duhet shumë kohë që të tjerët pas tyre të krijojnë respekt brenda parlamentit. Pavarësisht gjithçkaje mendoj se Lapaj dhe Qorri i duhen foltores.
    4. ËshtĂ« e vĂ«shtirĂ«, por Partia Demokratike, qĂ« ka nevojĂ« urgjente pĂ«r riformatim, deri nĂ« rithemelim, (qĂ« nuk duket se do tĂ« ndodhĂ« pa u thĂ«rritur Berisha nga i MadhĂ«rishmi), duhet tĂ« bjerĂ« dakort qĂ« nĂ« foltore tĂ« paraqitet me fytyrat e saj mĂ« tĂ« reja, me tonalitete tĂ« ndryshme, me fjalime me ku tĂ« dallohet ligjĂ«rimi publik, aftĂ«sia intelektuale, largĂ«sia nga rruga.
    5. Sigurisht duhet të përgatiten për një periudhë të vështirë, arrogance, shtypjeje, mospërgjigjesh, indiference dhe intimidimi. Partitë e reja, pavarësisht pretendimeve, referuar kushteve dhe vendit, kanë marrë një rezultat të mirë.

  • RrĂ«nimi, dorĂ«zimi, SHPRESA

    Në 34 vjet kemi ndërtuar një shtet që:
    NUK tĂ« edukon-arsimon, NUK tĂ« mbron, NUK tĂ« shĂ«ron, VETËM tĂ« gjobit.

    NĂ« 34 vjet qytetarĂ«ve u Ă«shtĂ« thĂ«nĂ«: Prisni pak se po ndĂ«rtojmĂ« shtetin
çka u ndĂ«rtua ishin vetĂ«m vilat, resortet dhe pasuritĂ« e politikanĂ«ve, qytetarĂ«t u plakĂ«n duke pritur shtetin.

    Paradokse 1:

    Studentët marrin diplomë që u shërben për emigrim.
    Avokatët më shumë lobojnë se sa të mbrojnë.
    Partitë janë kthyer në grupe interesi me logo.
    Qendrat shĂ«ndetĂ«sore inagurohen nĂ« fshatra ku s’ka mĂ« njerĂ«z.
    Të ndershmit jetojnë më keq, të diturit vlerësohen më pak, të nderuarit tallen më shumë.
    E mira konceptohet si naivitet, e keqja si zgjuarsi.
    Vota në shumicë, më shumë jepet për interes të xhajës në punë të mirë, a shpresës se daja do marrë një post të lartë.
    Vendi nuk shihet më si shtëpi, por si stacion tranziti.
    Nëse pyet çdo të ri çfarë zgjedh mes pasaportës gjermane a britanike dhe reformës së suksesshme në drejtësi, vështirë se shumica kanë ëndërr këtë të dytën.
    Emigrimi ka arritur kulmin e shkaqeve: njerëzit nuk ikin nga varfëria fizike, por nga neveria morale.
    Ikin sepse Shqipëria nuk është më vend ku ëndërron, por ku vetëm duron dhe ikja është revolta e pakthyer në protestë.
    Nëse kujton: Ku është mjeku më i mirë i lagjes? Gjermani. Ku është infermieria që të vinte edhe në tre të natës për djalin? Itali. Ku është Besi që të rregullonte telefonin, televizorin, radion, kompiuterin? Në USA.
    Edhe ata që kanë mbetur këtu, janë vetëm fizikisht sepse jetojnë në Tik-Tok të Italisë-Anglisë e Amerikës, në Youtube të Zvicrës e Austrisë e në ëndërrat gjermane e holandeze.
    Emigrimi nuk Ă«shtĂ« thjesht para e ardhur mbrapsht, Ă«shtĂ« plagĂ« qĂ« kullon kur nĂ«nat qajnĂ« çdo mbrĂ«mje nĂ« heshtje pse fĂ«mijĂ«t s’kanĂ« marrĂ« dot leje, kur fĂ«mijĂ«t rriten me zĂ«rin dhe fytyrĂ«n e Watsapit, kur gjyshĂ«rit vdesin vetĂ«m sepse tĂ« gjithĂ« janĂ« jashtĂ« duke punuar.
    Vendi është i bekuar, e thonë të gjithë, vetëm Zoti nuk ka bërë ende një status në FB e tij që nga 1990.
    Heshtja Ă«shtĂ« mĂ«nyrĂ« jetese, “Ç’tĂ« duhet, ç’fiton, mos u pĂ«rziej nuk ndryshon gjĂ«â€, vargjet e nĂ«nshtrimit.
    Mund tĂ« shohĂ«sh padrejtĂ«si pĂ«rditĂ«, por shkon tutje me njĂ« “ç’tĂ« bĂ«jmĂ« vlla”.
    Feja, familja, shoqëria janë pjesë e së njëjtës simfoni heshtjeje.
    TĂ« gjithĂ« rrinĂ« nĂ« rradhĂ« duke thĂ«rritur “DrejtĂ«si”, e kur u vjen rradha
”anonim tĂ« lutem”.
    Dhe ja ku e kemi njeriun e ri shqiptar, i butë nga jashtë, i thyer nga brenda.
    PĂ«r 34 vjet e keqja ka fituar status, nuk duket mĂ« e keqe kur i korruptuari pĂ«rherĂ« ngjitet nĂ« karrierĂ«, hajduti gjithmonĂ« shpallet vizionar, mashtruesit shpeshherĂ« bĂ«hen drejtuesa, servilĂ«t janĂ« absolutisht “çunat e mirĂ«â€.

    Paradokse 2:

    Jemi mësuar të durojmë, jo të ndryshojmë.
    Ndryshimi na duket tashmë rrezik, të mësuar me të keqen që tashmë e njohim, megjithëse është e keqe.
    Nuk duam tĂ« ndryshojmĂ«, sepse ka pĂ«rgjegjĂ«si, ndĂ«rsa siç jemi mjafton vetĂ«m tĂ« ankohemi, tĂ« akuzojmĂ« dhe t’i hedhim fajin tjetrit.
    TĂ« duash ndryshimin do tĂ« duhet tĂ« flasĂ«sh, tĂ« rrezikosh, tĂ« shfaqesh, tĂ« ballafaqohesh, tĂ« dĂ«shtosh, tĂ« sulmohesh ështĂ« mĂ« lehtĂ« tĂ« thuash “s’kemi ç’bĂ«jmĂ«â€, se sa “mjaft mĂ«â€.
    Jemi filozofĂ« tĂ« “mĂ« keq s’ka ku shkon”, dhe jo “duhet bĂ«rĂ« shumĂ« mĂ« mirĂ«â€, prandaj kĂ«shillojmĂ« “mos u pĂ«rziej”, “mos u ndje”, “ky qe fati”
kolektivizim i mesatares sĂ« mesme nĂ« tĂ« ulĂ«t.
    Ende nuk e kemi kulturën e guximit: Nuk mendojmë a është e drejtë, por a do fitoj gjë, apo a më dëmton mua.
    “Ai s’flet, por mua ç’mĂ« duhet”, kurajoja e zĂ«vendĂ«suar me llogari, ama nĂ«se dĂ«mtohesh personalisht revoltohesh sa e marrin vesh edhe eskimezĂ«t.
    E keqja është bërë pjesë e jona, nuk na trondit më, nuk na skandalizon, nuk na bën të reagojmë, nuk na nxjerr nga topitja
thjesht rrudhim buzët, hajt se tre ditë zgjat, rrufisim kafenë-ndezim cigaren. Ec!
    E quajmĂ« normale qĂ« djali i ministrit ka kompani ndĂ«rtimi, qĂ« vajza e deputetit fiton tendera, qĂ« dhĂ«ndĂ«ri i drejtoreshĂ«s merr konçension, qĂ« nipi i filanit hap tre biznese pa ditur sa bĂ«jnĂ« 4X7
na ka hyrĂ« nĂ« gjak sistemi familjar dhe nuk e kĂ«rkojmĂ« sistemin institucional. TĂ« rinj, mos u mĂ«rzisni, nuk jeni tĂ« paaftĂ«, por tek ne suksesi nuk Ă«shtĂ« meritĂ«, Ă«shtĂ« trashĂ«gimi.
    Nuk ka vetĂ«m trashĂ«gim pasurie, por edhe fijet dhe rrjetat e miqĂ«sive dhe pazareve; nuk ke nevojĂ« pĂ«r diplomĂ« Oksordi, por pĂ«r dajon nĂ« Bashki, s’tĂ« duhet pĂ«rvojĂ«, por krushka tek prokurimet, mos u lodh pĂ«r ide, tako hallĂ«n nĂ« katin e tretĂ« tĂ« ministrisĂ«.

    Korrupsioni është gjenealogjik.
    Kush ka qenĂ« “i madh” nĂ« komunizĂ«m Ă«shtĂ« sĂ«rish, apo janĂ« trashĂ«gimtarĂ«t dhe degĂ«t e tyre. JanĂ« po ata, veçse me logo tĂ« ndryshme, veshje tĂ« shtrenjta, fjalor tĂ« lĂ«muar demokratik.
    NĂ« ShqipĂ«ri trashĂ«gohet aksesi tek e keqja, ndĂ«rsa pasuria Ă«shtĂ« forma e vetme e “dashurisĂ« prindĂ«rore”.
    Të suksesshmit janë ata që ulin kokën, jo që ngrenë zërin, sistemi ka fuqinë të të vejë kundër vetes duke të bindur se je ti fajtori.
    ShqipĂ«ria Ă«shtĂ« mbushur me tĂ« dorĂ«zuar: Me gotĂ«n para dhe cigaren qĂ« nuk e fikin, me buzĂ«qeshje cinike, me humor e revoltë nĂ« rrjete sociale, me shprehjen masakruese “nuk ia vlen, nuk bĂ«het ky vend”, nuk flet mĂ«, nuk proteston mĂ«, nuk padit mĂ«, nuk kĂ«rkon tĂ« drejta, thjesht pranon tĂ« keqen si tĂ« pashmangshme.
    Ata trashĂ«gojnĂ« fijet dhe pasuritĂ«, tĂ« tjerĂ«t trashĂ«gojnĂ« tek fĂ«mijĂ«t largimin; kur u thonĂ« “mos fol ç’tĂ« duhet”, “mos kundĂ«rshto”, “mos pyet”, “mos Ă«ndĂ«rro ShqipĂ«ri tjetĂ«r”, “mĂ«so shumĂ«, tĂ« ikĂ«sh nĂ« Gjermani”.
    Ata i pregatisin fëmijët të marrin pasuritë, shumica i përgatit të ikin nga vendi, të mos përballen.
    Ata i përgatisin fëmijët të marrin çdo gjë në dorë, shumica i përgatit të heqin dorë.
    Të rritesh me dinjitet, të punosh me përkushtim, të flasësh me kurajo, është vetshkatërrim i ngadalshëm, jo pse je i rrethuar me armiq, por sepse ke ngado të dorëzuar. E kur të dorëzuarit bëhen shumicë, e keqja ecën dhe jeton mes nesh si normale.

    Shpresa

    Një brez i ri, ndoshta i rritur larg Shqipërisë, por me dashurinë e pashuar për vendin mbajtur gjallë nga prindërit, që nuk ulet në zyra duke pritur rradhën për ndonjë miqësi, që shkon në konkursin, apo intervistën e punës pa telefonatën e mikut, që nuk bën selfie me pushtetin edhe pse i ka mundësitë, që nuk reciton e këndon bashkë me të keqen duke e trajtuar si të mirë.
    Ai brez që të keqen nuk e sheh si urë për të përfituar vetë me familjen, por si mur që duhet rrëzuar e thyer bashkë me moshatarët e vet.
    Ai brez që nuk e kërkon pushtetin të nesërmen, por me kohë, sepse e di që e keqja ka rrënjë të thella, por nuk lodhet, nuk dorëzohet, nuk hesht. Ai brez mëson, studion ligjet, njeh sistemin, kupton njerëzit, nuk zhgënjehet menjëherë, e njeh përbindëshin që duhet të mundë dhe nuk kapitullon.
    Ai brez i rritur pastër, edukuar mirë e shkolluar bindshëm, që flet kur sheh padrejtësi, që nuk e injoron, apo përqafon korrupsionin, që kur sheh zullumqarë e injorantë të ngritur nuk i duartroket, por u ulëret, që nuk bën teatër me veten si paraardhësit, që nuk lejon të shitet e gjitha e ai të përfitojë për vete një majë gjilpëre, që nuk e sheh ndershmërinë si barrë e budallallëk, e as fjalën si luks.
    Ai brez do mësojë fëmijët të qëndrojnë, jo të ikin, të kërkojnë drejtësinë edhe për të panjohurin më shumë se pak përfitim për vete, të mos i ngjitet pushtetit si miza mjaltit.
    Ai brez do t’i kalojĂ« e tejkalojĂ« tĂ« gjithĂ« brezat e mĂ«parshĂ«m, sepse do tĂ« tejkalojĂ« mendĂ«sinĂ« e kokĂ«s ulur, heshtjes dhe shpresĂ«s duke mbajtur rradhĂ«n.
    Ai brez i bekuar do e shohë Shqipërinë si projekt, e jo si trashëgimi, e atë projekt do e bëjnë të dashur e të banueshëm, jo aq fizikisht, por shumë më tepër moralisht.
    ËshtĂ« ai brez qĂ« do e shohĂ« veten si qytetar e jo si “shef pushtetar”, qĂ« nuk do tĂ« krenohet me pasuritĂ« e vĂ«na nga karrigia qĂ« i dha populli, ai brez do tĂ« kuptojĂ« se vendi nuk ka nevojĂ« pĂ«r shumĂ« liderĂ«, por pĂ«r mĂ« pak mashtrues. Ai brez nuk do e shohĂ« votĂ«n si biletĂ« llotarie pĂ«r hallin e vet personal, por si pasqyrĂ« tĂ« ndĂ«rgjegjes, si pĂ«rfaqĂ«sim vlerash.
    Sigurisht qĂ« do i tallin, do i pĂ«rqeshin, do i nĂ«nvleftĂ«sojnĂ«, do u thonĂ« “fĂ«mijĂ« idealistĂ« e utopistĂ«, qĂ« nuk kuptojnĂ« nga jeta”, por pastaj do i kenĂ« frikĂ«, sepse ai brez nuk fshihet, nuk blihet, nuk mbledh supet e rrudh buzĂ«t, nuk reciton nĂ«n buzĂ«qeshjen e udhĂ«heqĂ«sit.
    E ndoshta atĂ«herĂ«, edhe mijĂ«ra tĂ« rinj tĂ« aftĂ«, por pa miq, mijĂ«ra tĂ« tjerĂ« tĂ« kĂ«rrusur qĂ« herĂ«t me idetĂ« e pasurimit, grabitjes e karrierrizmit pa meritĂ«, do tĂ« mblidhen me njĂ«ri tjetrin e do tĂ« vendosin: Ky vend nuk Ă«shtĂ« pĂ«r tĂ« ikur, Ă«shtĂ« pĂ«r t’u bĂ«rĂ«. Hajde ta pastrojmĂ« dhe ta bĂ«jmĂ«. Ka ndodhur nĂ« vende tĂ« tjera, patjetĂ«r do tĂ« ndodhĂ« edhe nĂ« ShqipĂ«ri.

  • Sikur tĂ« ishin personazhe kartonash


    Edi Rama- Frolo (Kurrizo i Notredamit)

    Fuqi absolute, kontroll mbi të gjithë, kërkon të kontrollojë edhe ndenjat, mendon se është i përzgjedhur dhe në anën e duhur të historisë, çdo veprim i tij është për një qëllim madhor, çdo gjë ka lidhje me të-të gjitha rrugët të çojnë tek ai, mendon se katedralja nuk i është dhënë përkohësisht për ta mirëmbajtur, por se i takon me të drejtë dhe mund të bëjë çtë dojë edhe ta djegë, predikon moral teksa ndizet flakë nga pasioni për kontroll mbi çdo gjallesë, nuk duron kundërshtinë, idhnak deri në çmenduri me atë që jeton jetën e tij pa e lajmëruar, aleanca vetëm me të fortët, shpresa për të dobëtin, nuk i pëlqen dashuria, por nënshtrimi, flet për drejtësi dhe përdor çdo mjet jo të drejtë për pushtetin, i gjatë por i pëlqen hija që bën, ka një vetëdije se është më i zgjuari, më dinaku, më i stërholluari, më i lexuari, më i dituri, më modernisti, më sexi, më i pazavendësueshmi, më i madhi se mbi të gjithë të gjallët dhe të vdekurit, duartrokitet e brohoritet sepse është mjeshtër në shpërndarjen e lëmoshës dhe ndihmës së dhënë nga bujarët, sikur e nxjerr nga xhepi i tij.

    Erion Veliaj- Skar (Mbreti Luan)

    Intrigant, kĂ«rkon pushtet me çdo kusht, armiqtĂ« i bĂ«n miq e miqtĂ« armiq, askush nuk e kupton sa vuan nĂ«n liderin, teatral, mjeshtĂ«r i monologut, artist i planifikimit strategjik, premton ç’ka s’ështĂ« e tij, ka njĂ« tufĂ« qĂ« e ndjek pa pyetje sa kohĂ« ka pushtet, hyn nĂ« aleanca tĂ« rrezikshme, rrĂ«zohet nga tĂ« tijtĂ«, braktiset, harrohet.

    Sali Berisha- Hadi (Herkuli)

    I vrullshĂ«m, kalkulues, gojĂ«tar, cinik, herĂ«-herĂ« komik, me hijen e vdekjes gjithmonĂ« nĂ« fytyrĂ«, i bindur se i janĂ« bĂ«rĂ« padrejtĂ«si dhe rikthehet pĂ«r “nder politik”, karizmatik dhe duket sikur ka njĂ« jetĂ« qĂ« do tĂ« rrĂ«zojĂ« Zeusin nga pushteti duke thirrur nĂ« ndihmĂ« edhe tĂ« burgosurit.

    Lulzim Basha- Pinoku (Pinoku)

    NjĂ« kukull qĂ« gjithmonĂ« e lĂ«viz dikush tjetĂ«r. DĂ«shiron tĂ« bĂ«het djalĂ« prej vĂ«rteti (lider) por Ă«shtĂ« shumĂ« naiv, dhe gĂ«njeshtar. Bie gjithmonĂ« nĂ« grackĂ«n e dikujt, bĂ«n gjithmonĂ« budallĂ«qe, bĂ«n si i zgjuar dhe inteligjent, kĂ«rkon pĂ«rherĂ« njĂ« mbĂ«shtetje edhe pse janĂ« tĂ« rrezikshme, flet me fjalĂ« tĂ« mĂ«dha duke mbetur i vogĂ«l, jep premtime qĂ« s’i mban.

    Belinda Balluku- Ursula (Sirena e Vogël)+Maleficent (Bukuroshja e fjetur)

    (Dy në një). Kontroll absolut, triumf mbi çdo kundërshtar pavarësisht sa kohë duhet, mister, ligësi me ëmbëlsi, fuqi, pushtet, tentakula mbi çdo gjë-ujë-ajër-tokë, e frikshme kur zemërohet, e trembur vetëm nga Tritoni-ëndërra e vetme në sirtar tridhëmbëshi i Tritonit, armike e çdo gjallese tjetër, nëse nuk i shërben të transformon, shndërrohet në këngëtare dhe kërcimtare nëse ka interes.

    Monika Kryemadhi-Cruella de Vil (101 dalmatët)

    Stil i pazakontë, e zhurmshme, e rrëmujshme, dramatiko-melankolike, e dëshiruar për të lënë gjurmë, harron mondanitetin kur flet ashpër, nuk dorëzohet kurrë pa lënë shenjë, vaniteti i kthehet në makth dhe ankth.

    Arlind Qorri- Kuasimodo (Kurrizoja i Notre Dam)

    Idealist pothuaj i vetmuar, i sinqertĂ«, jeton brenda kambanĂ«s sĂ« tij ideologjike, larg luksit, bindjet e tij duken tĂ« vjetĂ«ruara-ai beson nĂ« zemrat e pastra kur gjithçka rrotull vjen era pleh, Ă«ndĂ«rrimtar utopist, dĂ«shiron shumĂ« tĂ« ndihmojĂ« tĂ« varfĂ«rit dhe planifikon tĂ« bĂ«jĂ« Robin Hudin e ligjshĂ«m-ua merr tĂ« pasurve dhe t’ua japĂ« tĂ« varfĂ«rve, i pĂ«lqen tĂ« duket altruist.

    Ilir Meta- Jafar (Aladini)

    PĂ«rherĂ« i pakĂ«naqur, fuqi-pushtet-mundĂ«si, sĂ«rish i pakĂ«naqur, kĂ«rkon gjithmonĂ« mĂ« shumĂ«, kĂ«rkon gjithmonĂ« fronin-nĂ«se s’e merr do ta kontrollojĂ«, planet mĂ« tĂ« mĂ«dha ua beson njerĂ«zve mĂ« tĂ« paduhur qĂ« e tradhĂ«tojnĂ« pĂ«rherĂ« nĂ« fund, me vetbesim tĂ« verbĂ«r pa menduar aleancat e kundĂ«rshtarĂ«ve, pĂ«r njĂ« kohĂ« magjistar pĂ«r pushtetin, fuqi e madhe nĂ« njĂ« hapĂ«sirĂ« tĂ« vogĂ«l.

    Agron Shehaj- Simba (Mbreti Luan)

    Prejardhje fisnike, mjaullima i duket si hungĂ«rimĂ«, ndonjĂ«herĂ« futet nĂ« telashe nga naiviteti dhe dĂ«shira pĂ«r t’u dukur, ende nuk e di a Ă«shtĂ« gati pĂ«r fronin, apo duhet tĂ« prese ende, fantazmat e tĂ« shkuarĂ«s e torturojnĂ« megjjthĂ«se kĂ«ndon, Ă«shtĂ« rritur larg realitetit por “hakuna-matata” nuk pi ujĂ«-i duhet pĂ«rballje, i zgjedh miqtĂ« jashtĂ« rrethit ku u rrit, ikĂ«n nga tĂ« tijtĂ«-krijon habitat tĂ« ri-Ă«ndĂ«rron rikthimin.

    Adriatik Lapaj-Herkuli (Herkuli)

    Në kërkim të vendit të vet mes njerëzve, beson se mund të ndryshojë botën, tregon muskujt sa herë ka spektatorë, shumë zhurmë, shumë fjalë, ka fuqi që nuk i menaxhon dot, qëllime të mira, por i ngatërron me vetglorifikimin, dëshiron dhe ëndërron të jetë hero, gjithmonë i duhet pak ndihmë për betejat e tij, kërkon gjithmonë të matet me më të fuqishmit, i pëlqen lëvdatat.

    Belind Këlliçi-Piter Pan (Piter Pan)

    A do të rritet ndonjëherë? Duket sikur jeton në ëndërr ku betejat e tij janë përherë të drejta, por ai vetë gjithmonë viktimë.

    Erion Braçe- Zazu (Mbreti Luan)

    Flet, flet, flet, flet, 
let, 
et, 
t. ShĂ«rben si kĂ«shilltar i mbretit edhe kur nuk i kĂ«rkohet, gjithmonĂ« me njĂ« ndjesi paniku dhe kritike pĂ«r diçka qĂ« kush e di ku ka ndodhur, moralist, i pĂ«rkushtuar, irritues, i lodhshĂ«m edhe pse ka tĂ« drejtĂ«, e merr çdo rol mĂ« seriozisht se ç’duhet edhe kur askush tjetĂ«r nuk e merr seriozisht, nuk bĂ«n fjalĂ« kur mbreti e kthen nĂ« trajnim gjahu pĂ«r tĂ« pĂ«lqyerin e tij, besnik deri nĂ« kafazin e fundit.

    La Civita- Tomi (Tom&Jerry)

    Prolog me muzikë, fjalë, zhurmë, gjëmime, kërcënime, frikë-epilog me mjaullima, bën plane që gjithmonë i kthehen kundër, asnjë fitore deri tani përballë miut që do e hante bufi e jo më shqiponja, ka problem me përshtatjen-mendon se është në realitet kur është në një film që ndërron veç skenat dhe rregjizorin e ka kundër.

    Niko Peleshi- Lefou (E bukura dhe bisha)

    Shërbyes i bindur pa individualitet, gjithmonë pas Gastonit që fryhet duke qeshur me batutat e tij, duke e brohoritur për çdo ide shefin, i butë, i lëpirë, i pathyeshëm për të mbijetuar, nuk bën gjë vetë por ama në çdo tryezë është i pranishëm, shtiret si i padëmshëm, është gjithmonë pranë pushtetit, mediokër, të gjithë nuk e llogarisin-ai bën veç llogaritë e tij, nuk kërcënon kurrë, nuk inatoset, nuk ka stil, nuk bën art-megjithatë udhëheqësi i fshatit e pëlqen.

    Pandeli Majko-Sinbad Detari (1001 net)

    I plakur, i zbardhur, tregon histori tĂ« shkuara duke shtuar çdo herĂ« nga njĂ« element magjik, i butĂ«, jashtĂ« kohĂ«s, njerĂ«zit duan ta dĂ«gjojnĂ« sa t’u shkojĂ« ora pĂ«r drekĂ«, flet vetĂ«, qesh vetĂ«, nuk i prish punĂ« njeriu, kujton beteja tĂ« tĂ« tjerĂ«ve si tĂ« tijat, fjalĂ«ve tĂ« zakonshme e ndonjĂ«herĂ« pa lidhje u jep peshĂ« postulatesh, i padĂ«mshĂ«m, arritja mĂ« e madhe nĂ« jetĂ«-kur e morĂ«n si marinar dhe u bĂ« kapiten sepse dy grupet kundĂ«rshtare nĂ« anije nuk pranonin asnjĂ« tjetĂ«r, edhe sikur mos tĂ« jetĂ« me tregimet e tij, “1001 netĂ«t e Sheherazedes” Ă«shtĂ« gjithsesi i bukur.

  • Fushata vazhdon, njerĂ«zit vriten

    Dy plumba në kokë, dy në trup. Në derën e shtëpisë. Tipik ekzekutim profesionist. Tipike vrasje me pagesë. Tipike mafioze. Renato Hoxhaj, 58 vjeç, roje, i mori me vete në Babicë (varrezat e Vlorës) sekretet e vrasjes së tij.

    Kush e kĂ«rcĂ«noi? Pse? ÇfarĂ« i kĂ«rkuan? ÇfarĂ« nuk u dha? A ka denoncuar diku? A u “ngatĂ«rruan” vrasĂ«sit si para pak ditĂ«sh nĂ« TiranĂ«? A vĂ«rtetĂ« bĂ«het fjalĂ« pĂ«r pronĂ«n e tij siç u aludua? Kush i di gjithĂ« kĂ«to?! (Nuk kanĂ« bĂ«rĂ« asnjĂ« pĂ«rpjekje tĂ« paktĂ«n tĂ« dukej si sherr familjar, a si zĂ«nkĂ« tĂ« dehurish
)

    Policia s’ka kohĂ« pĂ«r kĂ«to e as tĂ« parandalojĂ« gjĂ«, Ă«shtĂ« fushatĂ«. NjerĂ«zit s’kanĂ« kohĂ«, duhet tĂ« gjejnĂ« lidhjet e duhura pĂ«r pas 11 Majit. Strukturat s’kanĂ« kohĂ«. Askush nuk ka kohĂ«.

    Të vetmit që lotuan e u interesuan për Renaton ishin bashkëjetuesja që askush nuk ia zgjati një dorë ngushëllimi (video e parë) dhe qeni i tij. Askush nuk mund të ndalojë dhe të meditojë për jetën që ikën kaq për dhjamë qeni, pa pasur asnjë borxh diku, si ky roje 58 vjeç që e qajnë vetëm një pastruese e bashkisë dhe kafsha e tij besnike.

    Nuk ndalojnë një minutë, qoftë edhe pak sekonda sa për kujtesë, edhe ata që hipokrizinë e përsheshin duke heshtur teksa mbahet namazi, a vdes Papa Françesku, por jo kur ua vrasin shtetarët e tyre në prag të shtëpisë.

    Fushata vazhdon


  • FushatĂ« vetĂ«m pĂ«r pensione!Po pĂ«r marrĂ«dhĂ«niet me KosovĂ«n pshçfarĂ« qĂ«ndrimi kanĂ« partitĂ«?

    Çudi e madhe: AsnjĂ« parti, e vjetĂ«r, apo e re, nĂ« pushtet, nĂ« opozitĂ«, nĂ« parlament, apo nĂ« tentativĂ«, nuk thotĂ« gjysĂ«m fjalie pĂ«r politikĂ«n e jashtme. Si do jenĂ« marrĂ«dhĂ«niet me KosovĂ«n, çfarĂ« qĂ«ndrimi do ketĂ« pĂ«r ÇamĂ«rinĂ« dhe pronat, pĂ«r detin, pĂ«r lidhjet me TurqinĂ« dhe GreqinĂ«, do jenĂ« mĂ« pranĂ« USA, apo BE? Si kanĂ« planifikuar tĂ« veprojnĂ« nĂ«se aleanca e vjetĂ«r e PerĂ«ndimit çahet dhe ShqipĂ«ria do duhet tĂ« zgjedhĂ«? PartitĂ« qĂ« Ă«ndĂ«rrojnĂ« tĂ« bĂ«hen “kingmaker” a do kenĂ« ndonjĂ« vijĂ« tĂ« kuqe pĂ«r kĂ«to çështje, apo ndonjĂ« tjetĂ«r?
    Se duket sikur fushata po bëhet vetëm për pensionistët, e sikur Shqipëria ndodhet diku mes Oqeanit Atlantik!

  • MoralistĂ«t pa moral

    Morali i shitur publikisht nga njerëz të diskretituar po publikisht, është si Kurani në duart e një pijaneci, që luan zare me para të vjedhura

    Ajo qĂ« s’kanĂ« kuptuar tĂ« rinjtĂ« e politikĂ«s, teksa bĂ«jnĂ« thirrjet e tyre, Ă«shtĂ« se vendi nuk vuan aq pĂ«r pensionet, se sa pĂ«r shtyllĂ« kurrizore

    Një shoqërie të shkatërruar moralisht, bëja pensionet dhe rrogat sa të duash, ajo do vazhdojë të hajë veten


  • Rilindja, ringjalli qytetet, vdiq njeriun

    Parti të vjetra e të reja kacafyten me gënjeshtra për rritje pensionesh e rrogash, ndërsa të rinjtë shqiptarë vriten për një takim pasqyrash; apo vetvriten për fejesa të detyruara, njësoj si 30 vjet, 50 vjet, a 100 vjet më parë.

    Kush është budallai në këtë mes, ata që premtojnë të zhbëjnë atë që e bënë vetë, apo ata që besojnë se njerëzit që e shkatërruan vendin nga themelet fizike dhe morale, janë po të njëjtët që do nisin të rimodelojnë vlerat.

    Në fakt, duket si një konspiracion gjigand, askush nuk po do të kuptojë se ringritja e vendit nuk mund të bëhet nga paraja e nga betoni, por nga ndërgjegja.

    Rilindja mund të ketë ringjallur qytetet, por ka vdekur njeriun.

  • Le ta bĂ«jmĂ« tĂ« thjeshtĂ«

    1) ÇfarĂ« ke pasur dhe çfarĂ« tĂ« kanĂ« rrĂ«mbyer? NĂ«se thua jo pĂ«r tĂ« ardhmen, gĂ«njen veten. Punon sa tĂ« kĂ«rcet shpina dhe zemra, por nuk blen dot shtĂ«pi, madje as mundĂ«si ta mendosh nuk ke. NĂ«se shpreson pensionin e merituar sepse ke kaq dekada qĂ« punon e kontribuon, do zhgĂ«njehesh, dhe pastaj do jesh thjesht njĂ« nga 500 mijĂ«t pĂ«r tĂ« cilĂ«t “5 vjeçari i ardhshĂ«m do jetĂ« magjik”. Siguria ekonomike? VetĂ«m po pate futur para nĂ« tubin e sobĂ«s. “Ata” e kanĂ« siguruar tĂ« ardhmen pĂ«r dhjetĂ« breza, ti i dashur nuk siguron dot as fundjavĂ«n. Kjo Ă«shtĂ« tĂ« tĂ« kenĂ« rrĂ«mbyer tĂ« ardhmen, dhe tashmĂ« ta shesin si mundĂ«si.

    2) Po tĂ« janĂ« ngritur rrogat. TĂ« kapin pĂ«r fyti nĂ«se e kundĂ«rshton kĂ«tĂ«. Mesatarja, ishte-Ă«shtĂ«, etj reklama me ngjyra si kjo qĂ« tĂ« mbyll gojĂ«n. Por sa tĂ« mbeten? Hiq qeranĂ«, hiq ushqimin, mos o Zot ndonjĂ« ilaç, hiq sigurimet, hiq transportin, hiq veshjen, hiq
hiq
Sa tĂ« mbeten? Sa kohĂ« ke tĂ« ndĂ«rtosh diçka tĂ«nden? Sa kohĂ« ke pĂ«r fĂ«mijĂ«t e tu? Kjo Ă«shtĂ« tĂ« tĂ« kenĂ« grabitur kohĂ«n tĂ«nde dhe tĂ« bĂ«jnĂ« t’i falĂ«nderosh madje.

    3) Po ti je shumĂ« komod tani, ke gjithçka nĂ« telefon. Por çdo postim i yti, çdo mendim, çdo “like”, çdo koment, ka njĂ« sy qĂ« e vĂ«zhgon, qĂ« e mat, qĂ« e raporton, qĂ« e etiketon, qĂ« e patronazhon. Teknologjia tĂ« ndihmon
tĂ« jesh i varur, nĂ« mos skllav. Ajo tĂ« biografon, tĂ« mbikqyr, duke tĂ« bĂ«rĂ« tĂ« ngurtĂ«, tĂ« tĂ«rhequr, tĂ« heshtur, apo mĂ« keq duke tĂ« tjetĂ«rsuar, duke tĂ« zbĂ«rthyer pak nga pak. Kjo Ă«shtĂ« liria qĂ« e ke dorĂ«zuar dhe nuk e kupton. Dhe qĂ« tĂ« ndjehesh sadopak i lirĂ« duhet tĂ« pĂ«rdorĂ«sh emĂ«r tjetĂ«r, pseudonim apo “anonim tĂ« lutem”. Je rehat, por pa liri.

    4) E ke vënë re sa keq bëhesh kur nuk ke like? Kur nuk të komentojnë? E pra ti vajzë je e bukur, e hijshme, e këndshme, jo vulgare, ti tjetri je i zgjuar dhe shkruan gjëra që nuk i kopjon nga të tjerët, ata atje janë punëtorë të mrekullueshëm
por ndihen sikur janë askushi. Sepse suksesin ta masin me ndjekës, me like, me dukje. Kuptoje, të kanë marrë kuptimin e jetës.

    5) Sa kohĂ« tĂ« duhet tĂ« gjesh tĂ« drejtĂ«n tĂ«nde? Sa vite? NdĂ«rsa “atyre” u duhen kĂ«to vite, qĂ« t’i shmangen drejtĂ«sisĂ«, ty tĂ« duhen ta gjesh drejtĂ«sinĂ«, madje ndonjĂ«herĂ« vdes pa drejtĂ«si, e nĂ« shumicĂ« paguan pĂ«r tĂ« drejtĂ«n tĂ«nde, e nĂ« çdo rast nuk je i sigurtĂ« pĂ«r vendimin. A i ke parĂ« ndĂ«rtimet tĂ« larta, tĂ« ulĂ«ta, luksose, a tĂ« rrĂ«mujshme? Secila prej tyre ka pas njĂ« vendim nga drejtĂ«sia, shumica mund tĂ« jetĂ« i padrejtĂ«. Mendo tani çfarĂ« vendimi do jepnin pĂ«r ty me pak para? Mund tĂ« marrĂ«sh “tĂ« drejtĂ«n ligjore”, por jo tĂ« drejtĂ«n. TĂ« kanĂ« vjedhur drejtĂ«sinĂ«.

    6) Ti voton, e drejta jote mĂ« e madhe. KĂ«tĂ« herĂ« votuan pĂ«r herĂ« tĂ« parĂ« edhe ata qĂ« e kanĂ« pasur mĂ« shumĂ« se kushdo tĂ« drejtĂ«n, emigrantĂ«t. Por kush zgjedh? Mos bĂ«ni sikur nuk e dini: Financuesit e mĂ«dhenj, mediat, sondazhet, algoritmet, ndonjĂ« ndĂ«rhyrje qĂ« s’bie nĂ« sy. Sistemi zgjedhor Ă«shtĂ« i kapur, qĂ« nĂ« gĂ«rmĂ«n e parĂ«, nĂ« njĂ« mĂ«nyrĂ« apo njĂ« tjetĂ«r, ti po bĂ«hesh kloun pĂ«r tĂ« zgjedhur mĂ« pak se njĂ« tĂ« tretĂ«n e deputetĂ«ve. TĂ« tjerĂ«t janĂ« zgjedhur tashmĂ« dhe nuk i ke zgjedhur ti. Ti je thjesht numĂ«r partie, pĂ«r dy parti qĂ« kanĂ« kryetarĂ« me lidhje direkte nga PPSH. ZĂ«ri yt nuk do dĂ«gjohet. TĂ« kanĂ« marrĂ« tĂ« drejtĂ«n themelore, votĂ«n/demokracinĂ«.

    7) ÇfarĂ« mendon, çfarĂ« Ă«ndĂ«rron, çfarĂ« synon? Ti, shumica e mesme, qĂ« mĂ«son, studion, edhe punon, edhe je i aftĂ«, por edhe i ndershĂ«m. ËndĂ«rra jote pĂ«r atĂ« jetĂ«n e bukur, idilike, me familjen pĂ«rdore Ă«shtĂ« thjesht njĂ« sistem kredie, ku zhytesh njĂ«herĂ« dhe nuk e nxjerr mĂ« dot kokĂ«n pĂ«r gjithĂ« jetĂ«n. Do ndryshosh vetĂ«m duke e bĂ«rĂ« njĂ« maskarallĂ«k. TĂ« kanĂ« marrĂ« Ă«ndrrĂ«n dhe tĂ« kanĂ« vĂ«nĂ« pĂ«rballĂ« zgjedhjes: BĂ«hu si ne dhe jetoje Ă«ndrrĂ«n.

    8)ÇfarĂ« dĂ«gjoni gjithĂ« ditĂ«n e natĂ«n nga ata qĂ« ju morĂ«n çdo gjĂ«: Premtime tĂ« njĂ«jta, ulje çmimesh qĂ« i ngritĂ«n vetĂ«, qeratĂ« qĂ« i ngritĂ«n vetĂ«, shtĂ«pitĂ« qĂ« i ngritĂ«n vetĂ«, rrogat qĂ« i masakruan vetĂ«, ekonominĂ« qĂ« e shkatĂ«rruan vetĂ«, klasen e mesme qĂ« e zhdukĂ«n vetë E kupton ku ka arritur situata? Nuk premtojnĂ« mĂ« ndihmĂ« pĂ«r tĂ« varfrit klasikĂ«, por pĂ«r shtresĂ«n e mesme!!! PĂ«r çiftet qĂ« kanĂ« frikĂ« tĂ« bĂ«jnĂ« njĂ« fĂ«mijĂ«! PĂ«r tĂ« moshuarit qĂ« kanĂ« frikĂ« tĂ« sĂ«muren jo nga vdekja, por nga halli! PĂ«r tĂ« rinjtĂ« qĂ« s’kanĂ« perspektivĂ«!

    “Ata” kanĂ« qenĂ« gjithmonĂ« bashkĂ« kundĂ«r teje! GjithmonĂ«! NĂ«se do presĂ«sh ndryshimin nga lartĂ«, do jesh pĂ«rherĂ« aty poshtĂ« duke parĂ« si ndryshojnĂ« figurinat qĂ« ngjiten nĂ« podium. Ata nuk do ta ndalin rrĂ«nimin. RrĂ«nimin duhet ta ndalĂ«sh vetĂ«. Mos ua jep mundĂ«sinĂ« tĂ« tĂ« lexojnĂ« si ngjyrĂ«, e si numĂ«r nĂ« listĂ«, por si emĂ«r me shpirt, zemĂ«r dhe liri. TĂ« kanĂ« marrĂ« gjithçka, merru tĂ« paktĂ«n mosrreshtimin.