Edmond Arizaj

Etiketë: shqip

  • Analizë pa shumë fjalë

    5- PS, Edi Rama: Fitorja e thellë ishte e siguruar, thjesht në 11 Maj u bë zyrtare.

    1-PD-ASHM, Sali Berisha: Në vend të injektonin frymëzim, ngjallën pezm dhe dëshpërim. Demokratët janë në emergjencë reformimi.

    10-Mundësia, Agron Shehaj: Po sikur të ishte zgjedhur kryetar i PD?!

    11-PSD, Tom Doshi: Ndryshimi i vetëm mbetet për t’u parë nga qëndrimi në parlament.

    6-NSHB, Adriatik Lapaj: Më i grabituri nga kodi vrasës elektoral. Ndryshimi i kodit duhet të jetë beteja e tij.

    2-LB, Arlind Qorri: Arrin të përfaqësohet, një zë që mund të vlejë sa një grup parlamentar. Nuk duhet të qëndrojë jashtë parlamentit.

    9-Djathtas për Zhvillim,Kolegji Zgjedhor: Njerëzit nuk votojnë të bërit politikë, por interesin. Dashamir Shehi do jetë mungesë në zërat për t’u dëgjuar në Parlament.

    4-Koalicioni Euroatlantik, Endri Hasa: Lulzim Basha, do mbahet mend si dështaku më i madh politik i 50 viteve të para të pluralizmit shqiptar.

    7-AKSH, Elena Kocaqi: FB dhe Tik-Tok ku shkruajnë, ti je për kryeministre, nuk të bëjnë vërtetë kryeministre.

    3-Lëvizja Atdheu, Kreshnik Osmani: Pa koment.

    8-ADR, Edmond Stojku: Pa koment.

  • Si duhet ta nisë opozita?

    1. PD, por sidomos partitë e reja (nuk janë të vogla), betejën e tyre në Parlamentin e ardhshëm duhet ta fillojnë me ndryshimin e kodit zgjedhor. Votat e marra në gjithë Shqipërinë psh nga Adriatik Lapaj, dhe të papërfaqësuara për shkak të kodit elektoral, janë pak të thuash e turpshme për politikën shqiptare. Asgjë tjetër nuk është më e rëndësishme se kjo.
      Ata duhet ta detyrojnë PS, të gjejnë mënyrat, pavarësisht peshës së saj shtypëse në sallë, që të hyjë në diskutime serioze për një kod serioz, pa përjashtuar askënd nga diskutimi, madje as shoqërinë civile e mediat.
    2. Partitë e reja, do ishte mirë të gjenin mënyrën e krijimit të një grupi parlamentar, jo thjesht për përfitimet e zakonshme, por sepse ata kanë një seri propozimesh ligjore për të bërë, dhe të vetëm nuk do të kenë pothuajse fare fuqi. Kombinuar kjo dhe me karizmën tashmë mediatike, zëri i tyre mund të shumëfishohej.
    3. Pavarësisht premtimeve të Adriatik Lapaj se do të tërhiqet nëse marrin më pak se dy deputetë dhe vendosmërisë së Arlind Qorrit për të mos hyrë në Parlament si numri një në listë, partitë e tyre dhe këta vetë duhet ta thyejnë këtë premtim. Do të duhet shumë kohë që të tjerët pas tyre të krijojnë respekt brenda parlamentit. Pavarësisht gjithçkaje mendoj se Lapaj dhe Qorri i duhen foltores.
    4. Është e vështirë, por Partia Demokratike, që ka nevojë urgjente për riformatim, deri në rithemelim, (që nuk duket se do të ndodhë pa u thërritur Berisha nga i Madhërishmi), duhet të bjerë dakort që në foltore të paraqitet me fytyrat e saj më të reja, me tonalitete të ndryshme, me fjalime me ku të dallohet ligjërimi publik, aftësia intelektuale, largësia nga rruga.
    5. Sigurisht duhet të përgatiten për një periudhë të vështirë, arrogance, shtypjeje, mospërgjigjesh, indiference dhe intimidimi. Partitë e reja, pavarësisht pretendimeve, referuar kushteve dhe vendit, kanë marrë një rezultat të mirë.

  • Rrënimi, dorëzimi, SHPRESA

    Në 34 vjet kemi ndërtuar një shtet që:
    NUK të edukon-arsimon, NUK të mbron, NUK të shëron, VETËM të gjobit.

    Në 34 vjet qytetarëve u është thënë: Prisni pak se po ndërtojmë shtetin…çka u ndërtua ishin vetëm vilat, resortet dhe pasuritë e politikanëve, qytetarët u plakën duke pritur shtetin.

    Paradokse 1:

    Studentët marrin diplomë që u shërben për emigrim.
    Avokatët më shumë lobojnë se sa të mbrojnë.
    Partitë janë kthyer në grupe interesi me logo.
    Qendrat shëndetësore inagurohen në fshatra ku s’ka më njerëz.
    Të ndershmit jetojnë më keq, të diturit vlerësohen më pak, të nderuarit tallen më shumë.
    E mira konceptohet si naivitet, e keqja si zgjuarsi.
    Vota në shumicë, më shumë jepet për interes të xhajës në punë të mirë, a shpresës se daja do marrë një post të lartë.
    Vendi nuk shihet më si shtëpi, por si stacion tranziti.
    Nëse pyet çdo të ri çfarë zgjedh mes pasaportës gjermane a britanike dhe reformës së suksesshme në drejtësi, vështirë se shumica kanë ëndërr këtë të dytën.
    Emigrimi ka arritur kulmin e shkaqeve: njerëzit nuk ikin nga varfëria fizike, por nga neveria morale.
    Ikin sepse Shqipëria nuk është më vend ku ëndërron, por ku vetëm duron dhe ikja është revolta e pakthyer në protestë.
    Nëse kujton: Ku është mjeku më i mirë i lagjes? Gjermani. Ku është infermieria që të vinte edhe në tre të natës për djalin? Itali. Ku është Besi që të rregullonte telefonin, televizorin, radion, kompiuterin? Në USA.
    Edhe ata që kanë mbetur këtu, janë vetëm fizikisht sepse jetojnë në Tik-Tok të Italisë-Anglisë e Amerikës, në Youtube të Zvicrës e Austrisë e në ëndërrat gjermane e holandeze.
    Emigrimi nuk është thjesht para e ardhur mbrapsht, është plagë që kullon kur nënat qajnë çdo mbrëmje në heshtje pse fëmijët s’kanë marrë dot leje, kur fëmijët rriten me zërin dhe fytyrën e Watsapit, kur gjyshërit vdesin vetëm sepse të gjithë janë jashtë duke punuar.
    Vendi është i bekuar, e thonë të gjithë, vetëm Zoti nuk ka bërë ende një status në FB e tij që nga 1990.
    Heshtja është mënyrë jetese, “Ç’të duhet, ç’fiton, mos u përziej nuk ndryshon gjë”, vargjet e nënshtrimit.
    Mund të shohësh padrejtësi përditë, por shkon tutje me një “ç’të bëjmë vlla”.
    Feja, familja, shoqëria janë pjesë e së njëjtës simfoni heshtjeje.
    Të gjithë rrinë në rradhë duke thërritur “Drejtësi”, e kur u vjen rradha…”anonim të lutem”.
    Dhe ja ku e kemi njeriun e ri shqiptar, i butë nga jashtë, i thyer nga brenda.
    Për 34 vjet e keqja ka fituar status, nuk duket më e keqe kur i korruptuari përherë ngjitet në karrierë, hajduti gjithmonë shpallet vizionar, mashtruesit shpeshherë bëhen drejtuesa, servilët janë absolutisht “çunat e mirë”.

    Paradokse 2:

    Jemi mësuar të durojmë, jo të ndryshojmë.
    Ndryshimi na duket tashmë rrezik, të mësuar me të keqen që tashmë e njohim, megjithëse është e keqe.
    Nuk duam të ndryshojmë, sepse ka përgjegjësi, ndërsa siç jemi mjafton vetëm të ankohemi, të akuzojmë dhe t’i hedhim fajin tjetrit.
    Të duash ndryshimin do të duhet të flasësh, të rrezikosh, të shfaqesh, të ballafaqohesh, të dështosh, të sulmohesh…është më lehtë të thuash “s’kemi ç’bëjmë”, se sa “mjaft më”.
    Jemi filozofë të “më keq s’ka ku shkon”, dhe jo “duhet bërë shumë më mirë”, prandaj këshillojmë “mos u përziej”, “mos u ndje”, “ky qe fati”…kolektivizim i mesatares së mesme në të ulët.
    Ende nuk e kemi kulturën e guximit: Nuk mendojmë a është e drejtë, por a do fitoj gjë, apo a më dëmton mua.
    “Ai s’flet, por mua ç’më duhet”, kurajoja e zëvendësuar me llogari, ama nëse dëmtohesh personalisht revoltohesh sa e marrin vesh edhe eskimezët.
    E keqja është bërë pjesë e jona, nuk na trondit më, nuk na skandalizon, nuk na bën të reagojmë, nuk na nxjerr nga topitja…thjesht rrudhim buzët, hajt se tre ditë zgjat, rrufisim kafenë-ndezim cigaren. Ec!
    E quajmë normale që djali i ministrit ka kompani ndërtimi, që vajza e deputetit fiton tendera, që dhëndëri i drejtoreshës merr konçension, që nipi i filanit hap tre biznese pa ditur sa bëjnë 4X7…na ka hyrë në gjak sistemi familjar dhe nuk e kërkojmë sistemin institucional. Të rinj, mos u mërzisni, nuk jeni të paaftë, por tek ne suksesi nuk është meritë, është trashëgimi.
    Nuk ka vetëm trashëgim pasurie, por edhe fijet dhe rrjetat e miqësive dhe pazareve; nuk ke nevojë për diplomë Oksordi, por për dajon në Bashki, s’të duhet përvojë, por krushka tek prokurimet, mos u lodh për ide, tako hallën në katin e tretë të ministrisë.

    Korrupsioni është gjenealogjik.
    Kush ka qenë “i madh” në komunizëm është sërish, apo janë trashëgimtarët dhe degët e tyre. Janë po ata, veçse me logo të ndryshme, veshje të shtrenjta, fjalor të lëmuar demokratik.
    Në Shqipëri trashëgohet aksesi tek e keqja, ndërsa pasuria është forma e vetme e “dashurisë prindërore”.
    Të suksesshmit janë ata që ulin kokën, jo që ngrenë zërin, sistemi ka fuqinë të të vejë kundër vetes duke të bindur se je ti fajtori.
    Shqipëria është mbushur me të dorëzuar: Me gotën para dhe cigaren që nuk e fikin, me buzëqeshje cinike, me humor e revoltë…në rrjete sociale, me shprehjen masakruese “nuk ia vlen, nuk bëhet ky vend”, nuk flet më, nuk proteston më, nuk padit më, nuk kërkon të drejta, thjesht pranon të keqen si të pashmangshme.
    Ata trashëgojnë fijet dhe pasuritë, të tjerët trashëgojnë tek fëmijët largimin; kur u thonë “mos fol ç’të duhet”, “mos kundërshto”, “mos pyet”, “mos ëndërro Shqipëri tjetër”, “mëso shumë, të ikësh në Gjermani”.
    Ata i pregatisin fëmijët të marrin pasuritë, shumica i përgatit të ikin nga vendi, të mos përballen.
    Ata i përgatisin fëmijët të marrin çdo gjë në dorë, shumica i përgatit të heqin dorë.
    Të rritesh me dinjitet, të punosh me përkushtim, të flasësh me kurajo, është vetshkatërrim i ngadalshëm, jo pse je i rrethuar me armiq, por sepse ke ngado të dorëzuar. E kur të dorëzuarit bëhen shumicë, e keqja ecën dhe jeton mes nesh si normale.

    Shpresa

    Një brez i ri, ndoshta i rritur larg Shqipërisë, por me dashurinë e pashuar për vendin mbajtur gjallë nga prindërit, që nuk ulet në zyra duke pritur rradhën për ndonjë miqësi, që shkon në konkursin, apo intervistën e punës pa telefonatën e mikut, që nuk bën selfie me pushtetin edhe pse i ka mundësitë, që nuk reciton e këndon bashkë me të keqen duke e trajtuar si të mirë.
    Ai brez që të keqen nuk e sheh si urë për të përfituar vetë me familjen, por si mur që duhet rrëzuar e thyer bashkë me moshatarët e vet.
    Ai brez që nuk e kërkon pushtetin të nesërmen, por me kohë, sepse e di që e keqja ka rrënjë të thella, por nuk lodhet, nuk dorëzohet, nuk hesht. Ai brez mëson, studion ligjet, njeh sistemin, kupton njerëzit, nuk zhgënjehet menjëherë, e njeh përbindëshin që duhet të mundë dhe nuk kapitullon.
    Ai brez i rritur pastër, edukuar mirë e shkolluar bindshëm, që flet kur sheh padrejtësi, që nuk e injoron, apo përqafon korrupsionin, që kur sheh zullumqarë e injorantë të ngritur nuk i duartroket, por u ulëret, që nuk bën teatër me veten si paraardhësit, që nuk lejon të shitet e gjitha e ai të përfitojë për vete një majë gjilpëre, që nuk e sheh ndershmërinë si barrë e budallallëk, e as fjalën si luks.
    Ai brez do mësojë fëmijët të qëndrojnë, jo të ikin, të kërkojnë drejtësinë edhe për të panjohurin më shumë se pak përfitim për vete, të mos i ngjitet pushtetit si miza mjaltit.
    Ai brez do t’i kalojë e tejkalojë të gjithë brezat e mëparshëm, sepse do të tejkalojë mendësinë e kokës ulur, heshtjes dhe shpresës duke mbajtur rradhën.
    Ai brez i bekuar do e shohë Shqipërinë si projekt, e jo si trashëgimi, e atë projekt do e bëjnë të dashur e të banueshëm, jo aq fizikisht, por shumë më tepër moralisht.
    Është ai brez që do e shohë veten si qytetar e jo si “shef pushtetar”, që nuk do të krenohet me pasuritë e vëna nga karrigia që i dha populli, ai brez do të kuptojë se vendi nuk ka nevojë për shumë liderë, por për më pak mashtrues. Ai brez nuk do e shohë votën si biletë llotarie për hallin e vet personal, por si pasqyrë të ndërgjegjes, si përfaqësim vlerash.
    Sigurisht që do i tallin, do i përqeshin, do i nënvleftësojnë, do u thonë “fëmijë idealistë e utopistë, që nuk kuptojnë nga jeta”, por pastaj do i kenë frikë, sepse ai brez nuk fshihet, nuk blihet, nuk mbledh supet e rrudh buzët, nuk reciton nën buzëqeshjen e udhëheqësit.
    E ndoshta atëherë, edhe mijëra të rinj të aftë, por pa miq, mijëra të tjerë të kërrusur që herët me idetë e pasurimit, grabitjes e karrierrizmit pa meritë, do të mblidhen me njëri tjetrin e do të vendosin: Ky vend nuk është për të ikur, është për t’u bërë. Hajde ta pastrojmë dhe ta bëjmë. Ka ndodhur në vende të tjera, patjetër do të ndodhë edhe në Shqipëri.

  • Sikur të ishin personazhe kartonash…

    Edi Rama- Frolo (Kurrizo i Notredamit)

    Fuqi absolute, kontroll mbi të gjithë, kërkon të kontrollojë edhe ndenjat, mendon se është i përzgjedhur dhe në anën e duhur të historisë, çdo veprim i tij është për një qëllim madhor, çdo gjë ka lidhje me të-të gjitha rrugët të çojnë tek ai, mendon se katedralja nuk i është dhënë përkohësisht për ta mirëmbajtur, por se i takon me të drejtë dhe mund të bëjë çtë dojë edhe ta djegë, predikon moral teksa ndizet flakë nga pasioni për kontroll mbi çdo gjallesë, nuk duron kundërshtinë, idhnak deri në çmenduri me atë që jeton jetën e tij pa e lajmëruar, aleanca vetëm me të fortët, shpresa për të dobëtin, nuk i pëlqen dashuria, por nënshtrimi, flet për drejtësi dhe përdor çdo mjet jo të drejtë për pushtetin, i gjatë por i pëlqen hija që bën, ka një vetëdije se është më i zgjuari, më dinaku, më i stërholluari, më i lexuari, më i dituri, më modernisti, më sexi, më i pazavendësueshmi, më i madhi se mbi të gjithë të gjallët dhe të vdekurit, duartrokitet e brohoritet sepse është mjeshtër në shpërndarjen e lëmoshës dhe ndihmës së dhënë nga bujarët, sikur e nxjerr nga xhepi i tij.

    Erion Veliaj- Skar (Mbreti Luan)

    Intrigant, kërkon pushtet me çdo kusht, armiqtë i bën miq e miqtë armiq, askush nuk e kupton sa vuan nën liderin, teatral, mjeshtër i monologut, artist i planifikimit strategjik, premton ç’ka s’është e tij, ka një tufë që e ndjek pa pyetje sa kohë ka pushtet, hyn në aleanca të rrezikshme, rrëzohet nga të tijtë, braktiset, harrohet.

    Sali Berisha- Hadi (Herkuli)

    I vrullshëm, kalkulues, gojëtar, cinik, herë-herë komik, me hijen e vdekjes gjithmonë në fytyrë, i bindur se i janë bërë padrejtësi dhe rikthehet për “nder politik”, karizmatik dhe duket sikur ka një jetë që do të rrëzojë Zeusin nga pushteti duke thirrur në ndihmë edhe të burgosurit.

    Lulzim Basha- Pinoku (Pinoku)

    Një kukull që gjithmonë e lëviz dikush tjetër. Dëshiron të bëhet djalë prej vërteti (lider) por është shumë naiv, dhe gënjeshtar. Bie gjithmonë në grackën e dikujt, bën gjithmonë budallëqe, bën si i zgjuar dhe inteligjent, kërkon përherë një mbështetje edhe pse janë të rrezikshme, flet me fjalë të mëdha duke mbetur i vogël, jep premtime që s’i mban.

    Belinda Balluku- Ursula (Sirena e Vogël)+Maleficent (Bukuroshja e fjetur)

    (Dy në një). Kontroll absolut, triumf mbi çdo kundërshtar pavarësisht sa kohë duhet, mister, ligësi me ëmbëlsi, fuqi, pushtet, tentakula mbi çdo gjë-ujë-ajër-tokë, e frikshme kur zemërohet, e trembur vetëm nga Tritoni-ëndërra e vetme në sirtar tridhëmbëshi i Tritonit, armike e çdo gjallese tjetër, nëse nuk i shërben të transformon, shndërrohet në këngëtare dhe kërcimtare nëse ka interes.

    Monika Kryemadhi-Cruella de Vil (101 dalmatët)

    Stil i pazakontë, e zhurmshme, e rrëmujshme, dramatiko-melankolike, e dëshiruar për të lënë gjurmë, harron mondanitetin kur flet ashpër, nuk dorëzohet kurrë pa lënë shenjë, vaniteti i kthehet në makth dhe ankth.

    Arlind Qorri- Kuasimodo (Kurrizoja i Notre Dam)

    Idealist pothuaj i vetmuar, i sinqertë, jeton brenda kambanës së tij ideologjike, larg luksit, bindjet e tij duken të vjetëruara-ai beson në zemrat e pastra kur gjithçka rrotull vjen era pleh, ëndërrimtar utopist, dëshiron shumë të ndihmojë të varfërit dhe planifikon të bëjë Robin Hudin e ligjshëm-ua merr të pasurve dhe t’ua japë të varfërve, i pëlqen të duket altruist.

    Ilir Meta- Jafar (Aladini)

    Përherë i pakënaqur, fuqi-pushtet-mundësi, sërish i pakënaqur, kërkon gjithmonë më shumë, kërkon gjithmonë fronin-nëse s’e merr do ta kontrollojë, planet më të mëdha ua beson njerëzve më të paduhur që e tradhëtojnë përherë në fund, me vetbesim të verbër pa menduar aleancat e kundërshtarëve, për një kohë magjistar për pushtetin, fuqi e madhe në një hapësirë të vogël.

    Agron Shehaj- Simba (Mbreti Luan)

    Prejardhje fisnike, mjaullima i duket si hungërimë, ndonjëherë futet në telashe nga naiviteti dhe dëshira për t’u dukur, ende nuk e di a është gati për fronin, apo duhet të prese ende, fantazmat e të shkuarës e torturojnë megjjthëse këndon, është rritur larg realitetit por “hakuna-matata” nuk pi ujë-i duhet përballje, i zgjedh miqtë jashtë rrethit ku u rrit, ikën nga të tijtë-krijon habitat të ri-ëndërron rikthimin.

    Adriatik Lapaj-Herkuli (Herkuli)

    Në kërkim të vendit të vet mes njerëzve, beson se mund të ndryshojë botën, tregon muskujt sa herë ka spektatorë, shumë zhurmë, shumë fjalë, ka fuqi që nuk i menaxhon dot, qëllime të mira, por i ngatërron me vetglorifikimin, dëshiron dhe ëndërron të jetë hero, gjithmonë i duhet pak ndihmë për betejat e tij, kërkon gjithmonë të matet me më të fuqishmit, i pëlqen lëvdatat.

    Belind Këlliçi-Piter Pan (Piter Pan)

    A do të rritet ndonjëherë? Duket sikur jeton në ëndërr ku betejat e tij janë përherë të drejta, por ai vetë gjithmonë viktimë.

    Erion Braçe- Zazu (Mbreti Luan)

    Flet, flet, flet, flet, …let, …et, …t. Shërben si këshilltar i mbretit edhe kur nuk i kërkohet, gjithmonë me një ndjesi paniku dhe kritike për diçka që kush e di ku ka ndodhur, moralist, i përkushtuar, irritues, i lodhshëm edhe pse ka të drejtë, e merr çdo rol më seriozisht se ç’duhet edhe kur askush tjetër nuk e merr seriozisht, nuk bën fjalë kur mbreti e kthen në trajnim gjahu për të pëlqyerin e tij, besnik deri në kafazin e fundit.

    La Civita- Tomi (Tom&Jerry)

    Prolog me muzikë, fjalë, zhurmë, gjëmime, kërcënime, frikë-epilog me mjaullima, bën plane që gjithmonë i kthehen kundër, asnjë fitore deri tani përballë miut që do e hante bufi e jo më shqiponja, ka problem me përshtatjen-mendon se është në realitet kur është në një film që ndërron veç skenat dhe rregjizorin e ka kundër.

    Niko Peleshi- Lefou (E bukura dhe bisha)

    Shërbyes i bindur pa individualitet, gjithmonë pas Gastonit që fryhet duke qeshur me batutat e tij, duke e brohoritur për çdo ide shefin, i butë, i lëpirë, i pathyeshëm për të mbijetuar, nuk bën gjë vetë por ama në çdo tryezë është i pranishëm, shtiret si i padëmshëm, është gjithmonë pranë pushtetit, mediokër, të gjithë nuk e llogarisin-ai bën veç llogaritë e tij, nuk kërcënon kurrë, nuk inatoset, nuk ka stil, nuk bën art-megjithatë udhëheqësi i fshatit e pëlqen.

    Pandeli Majko-Sinbad Detari (1001 net)

    I plakur, i zbardhur, tregon histori të shkuara duke shtuar çdo herë nga një element magjik, i butë, jashtë kohës, njerëzit duan ta dëgjojnë sa t’u shkojë ora për drekë, flet vetë, qesh vetë, nuk i prish punë njeriu, kujton beteja të të tjerëve si të tijat, fjalëve të zakonshme e ndonjëherë pa lidhje u jep peshë postulatesh, i padëmshëm, arritja më e madhe në jetë-kur e morën si marinar dhe u bë kapiten sepse dy grupet kundërshtare në anije nuk pranonin asnjë tjetër, edhe sikur mos të jetë me tregimet e tij, “1001 netët e Sheherazedes” është gjithsesi i bukur.

  • Fushata vazhdon, njerëzit vriten

    Dy plumba në kokë, dy në trup. Në derën e shtëpisë. Tipik ekzekutim profesionist. Tipike vrasje me pagesë. Tipike mafioze. Renato Hoxhaj, 58 vjeç, roje, i mori me vete në Babicë (varrezat e Vlorës) sekretet e vrasjes së tij.

    Kush e kërcënoi? Pse? Çfarë i kërkuan? Çfarë nuk u dha? A ka denoncuar diku? A u “ngatërruan” vrasësit si para pak ditësh në Tiranë? A vërtetë bëhet fjalë për pronën e tij siç u aludua? Kush i di gjithë këto?! (Nuk kanë bërë asnjë përpjekje të paktën të dukej si sherr familjar, a si zënkë të dehurish…)

    Policia s’ka kohë për këto e as të parandalojë gjë, është fushatë. Njerëzit s’kanë kohë, duhet të gjejnë lidhjet e duhura për pas 11 Majit. Strukturat s’kanë kohë. Askush nuk ka kohë.

    Të vetmit që lotuan e u interesuan për Renaton ishin bashkëjetuesja që askush nuk ia zgjati një dorë ngushëllimi (video e parë) dhe qeni i tij. Askush nuk mund të ndalojë dhe të meditojë për jetën që ikën kaq për dhjamë qeni, pa pasur asnjë borxh diku, si ky roje 58 vjeç që e qajnë vetëm një pastruese e bashkisë dhe kafsha e tij besnike.

    Nuk ndalojnë një minutë, qoftë edhe pak sekonda sa për kujtesë, edhe ata që hipokrizinë e përsheshin duke heshtur teksa mbahet namazi, a vdes Papa Françesku, por jo kur ua vrasin shtetarët e tyre në prag të shtëpisë.

    Fushata vazhdon…

  • Fushatë vetëm për pensione!Po për marrëdhëniet me Kosovën pshçfarë qëndrimi kanë partitë?

    Çudi e madhe: Asnjë parti, e vjetër, apo e re, në pushtet, në opozitë, në parlament, apo në tentativë, nuk thotë gjysëm fjalie për politikën e jashtme. Si do jenë marrëdhëniet me Kosovën, çfarë qëndrimi do ketë për Çamërinë dhe pronat, për detin, për lidhjet me Turqinë dhe Greqinë, do jenë më pranë USA, apo BE? Si kanë planifikuar të veprojnë nëse aleanca e vjetër e Perëndimit çahet dhe Shqipëria do duhet të zgjedhë? Partitë që ëndërrojnë të bëhen “kingmaker” a do kenë ndonjë vijë të kuqe për këto çështje, apo ndonjë tjetër?
    Se duket sikur fushata po bëhet vetëm për pensionistët, e sikur Shqipëria ndodhet diku mes Oqeanit Atlantik!

  • Moralistët pa moral

    Morali i shitur publikisht nga njerëz të diskretituar po publikisht, është si Kurani në duart e një pijaneci, që luan zare me para të vjedhura…
    Ajo që s’kanë kuptuar të rinjtë e politikës, teksa bëjnë thirrjet e tyre, është se vendi nuk vuan aq për pensionet, se sa për shtyllë kurrizore…
    Një shoqërie të shkatërruar moralisht, bëja pensionet dhe rrogat sa të duash, ajo do vazhdojë të hajë veten…

  • Rilindja, ringjalli qytetet, vdiq njeriun

    Parti të vjetra e të reja kacafyten me gënjeshtra për rritje pensionesh e rrogash, ndërsa të rinjtë shqiptarë vriten për një takim pasqyrash; apo vetvriten për fejesa të detyruara, njësoj si 30 vjet, 50 vjet, a 100 vjet më parë.

    Kush është budallai në këtë mes, ata që premtojnë të zhbëjnë atë që e bënë vetë, apo ata që besojnë se njerëzit që e shkatërruan vendin nga themelet fizike dhe morale, janë po të njëjtët që do nisin të rimodelojnë vlerat.

    Në fakt, duket si një konspiracion gjigand, askush nuk po do të kuptojë se ringritja e vendit nuk mund të bëhet nga paraja e nga betoni, por nga ndërgjegja.

    Rilindja mund të ketë ringjallur qytetet, por ka vdekur njeriun.

  • Le ta bëjmë të thjeshtë

    1) Çfarë ke pasur dhe çfarë të kanë rrëmbyer? Nëse thua jo për të ardhmen, gënjen veten. Punon sa të kërcet shpina dhe zemra, por nuk blen dot shtëpi, madje as mundësi ta mendosh nuk ke. Nëse shpreson pensionin e merituar sepse ke kaq dekada që punon e kontribuon, do zhgënjehesh, dhe pastaj do jesh thjesht një nga 500 mijët për të cilët “5 vjeçari i ardhshëm do jetë magjik”. Siguria ekonomike? Vetëm po pate futur para në tubin e sobës. “Ata” e kanë siguruar të ardhmen për dhjetë breza, ti i dashur nuk siguron dot as fundjavën. Kjo është të të kenë rrëmbyer të ardhmen, dhe tashmë ta shesin si mundësi.

    2) Po të janë ngritur rrogat. Të kapin për fyti nëse e kundërshton këtë. Mesatarja, ishte-është, etj reklama me ngjyra si kjo që të mbyll gojën. Por sa të mbeten? Hiq qeranë, hiq ushqimin, mos o Zot ndonjë ilaç, hiq sigurimet, hiq transportin, hiq veshjen, hiq…hiq…Sa të mbeten? Sa kohë ke të ndërtosh diçka tënden? Sa kohë ke për fëmijët e tu? Kjo është të të kenë grabitur kohën tënde dhe të bëjnë t’i falënderosh madje.

    3) Po ti je shumë komod tani, ke gjithçka në telefon. Por çdo postim i yti, çdo mendim, çdo “like”, çdo koment, ka një sy që e vëzhgon, që e mat, që e raporton, që e etiketon, që e patronazhon. Teknologjia të ndihmon…të jesh i varur, në mos skllav. Ajo të biografon, të mbikqyr, duke të bërë të ngurtë, të tërhequr, të heshtur, apo më keq duke të tjetërsuar, duke të zbërthyer pak nga pak. Kjo është liria që e ke dorëzuar dhe nuk e kupton. Dhe që të ndjehesh sadopak i lirë duhet të përdorësh emër tjetër, pseudonim apo “anonim të lutem”. Je rehat, por pa liri.

    4) E ke vënë re sa keq bëhesh kur nuk ke like? Kur nuk të komentojnë? E pra ti vajzë je e bukur, e hijshme, e këndshme, jo vulgare, ti tjetri je i zgjuar dhe shkruan gjëra që nuk i kopjon nga të tjerët, ata atje janë punëtorë të mrekullueshëm…por ndihen sikur janë askushi. Sepse suksesin ta masin me ndjekës, me like, me dukje. Kuptoje, të kanë marrë kuptimin e jetës.

    5) Sa kohë të duhet të gjesh të drejtën tënde? Sa vite? Ndërsa “atyre” u duhen këto vite, që t’i shmangen drejtësisë, ty të duhen ta gjesh drejtësinë, madje ndonjëherë vdes pa drejtësi, e në shumicë paguan për të drejtën tënde, e në çdo rast nuk je i sigurtë për vendimin. A i ke parë ndërtimet të larta, të ulëta, luksose, a të rrëmujshme? Secila prej tyre ka pas një vendim nga drejtësia, shumica mund të jetë i padrejtë. Mendo tani çfarë vendimi do jepnin për ty me pak para? Mund të marrësh “të drejtën ligjore”, por jo të drejtën. Të kanë vjedhur drejtësinë.

    6) Ti voton, e drejta jote më e madhe. Këtë herë votuan për herë të parë edhe ata që e kanë pasur më shumë se kushdo të drejtën, emigrantët. Por kush zgjedh? Mos bëni sikur nuk e dini: Financuesit e mëdhenj, mediat, sondazhet, algoritmet, ndonjë ndërhyrje që s’bie në sy. Sistemi zgjedhor është i kapur, që në gërmën e parë, në një mënyrë apo një tjetër, ti po bëhesh kloun për të zgjedhur më pak se një të tretën e deputetëve. Të tjerët janë zgjedhur tashmë dhe nuk i ke zgjedhur ti. Ti je thjesht numër partie, për dy parti që kanë kryetarë me lidhje direkte nga PPSH. Zëri yt nuk do dëgjohet. Të kanë marrë të drejtën themelore, votën/demokracinë.

    7) Çfarë mendon, çfarë ëndërron, çfarë synon? Ti, shumica e mesme, që mëson, studion, edhe punon, edhe je i aftë, por edhe i ndershëm. Ëndërra jote për atë jetën e bukur, idilike, me familjen përdore është thjesht një sistem kredie, ku zhytesh njëherë dhe nuk e nxjerr më dot kokën për gjithë jetën. Do ndryshosh vetëm duke e bërë një maskarallëk. Të kanë marrë ëndrrën dhe të kanë vënë përballë zgjedhjes: Bëhu si ne dhe jetoje ëndrrën.

    8)Çfarë dëgjoni gjithë ditën e natën nga ata që ju morën çdo gjë: Premtime të njëjta, ulje çmimesh që i ngritën vetë, qeratë që i ngritën vetë, shtëpitë që i ngritën vetë, rrogat që i masakruan vetë, ekonominë që e shkatërruan vetë, klasen e mesme që e zhdukën vetë…E kupton ku ka arritur situata? Nuk premtojnë më ndihmë për të varfrit klasikë, por për shtresën e mesme!!! Për çiftet që kanë frikë të bëjnë një fëmijë! Për të moshuarit që kanë frikë të sëmuren jo nga vdekja, por nga halli! Për të rinjtë që s’kanë perspektivë!

    “Ata” kanë qenë gjithmonë bashkë kundër teje! Gjithmonë! Nëse do presësh ndryshimin nga lartë, do jesh përherë aty poshtë duke parë si ndryshojnë figurinat që ngjiten në podium. Ata nuk do ta ndalin rrënimin. Rrënimin duhet ta ndalësh vetë. Mos ua jep mundësinë të të lexojnë si ngjyrë, e si numër në listë, por si emër me shpirt, zemër dhe liri. Të kanë marrë gjithçka, merru të paktën mosrreshtimin.

  • Tomor Alizoti si paradoks

    Flet gjithë mllef për gjysëmopingat, ndërkohë që lejon veten, krenar për origjinën për parardhësit dhe çfarë përfaqëson, të drejtohet pikërisht nga një gjysëmopingë, jo të maleve të jugut, por të veriut.

    Përmend herë pas here dhe mirë bën viktimat e familjes së tij nga komunizmi, por harron a bën sikur harron se partia ku militon nuk bëri kurrë dekomunistifikimin dhe despiunizimin duke i sjellë vendit një dëm që s’mund ta llogarisë askush.

    Përmend prona, pa bërë “mea culpa” në emër të të gjithë pronarëve që u çdinjitetëzuan nga ligji i partisë së tij 7501.

    Përmend me mllef dhe vrer shtresën e përvuajtur të dikurshme të vendit, duke harruar se kjo politikë e ndjekur dikur nga partia e tij solli një ndarje absurde, të turpshme, të frikshme dhe vdekjeprurëse të vendit.

    Fjalët e tij, me ngrënie për së gjalli, pavarësisht kontekstit të zgjedhjeve dhe frymëzimit para entuziazmit të turmave, nuk janë më shumë dhe as më ndryshe nga ato të komisarëve të dikurshëm që betoheshin se pas lufte do i shqyenin bejlerët dhe agallarët.

    Tomor Alizoti, me heshtjen e tij, kundrejt premtimit kryesor rritjes së pensioneve dhe pagave të ulëta, a është pro një politike nga partia e tij e djathtë kundrejt “gjysëmopingave”, që votojnë dikë i cili në një realitet alternativ do shiste kokoshka, (ose misra) në Dhërmi?

    Dhe paradoksi më i madh i Tomor Alizotit është se ai, megjithëse mund të mbahet si më i zgjuari dhe i përgatituri i listave të PD, nuk jep alternativa paqeje, mirëkuptimi, bashkëpunimi, progresi, por ndasish, urrejtjeje dhe përçmimi, duke furnizuar me oksigjen turmat injorante që vazhdojnë e ndajnë shqiptarët në partizanë e ballistë, përveç ndarjeve të tjera krahinore e “kombëtare”, po aq idiote dhe injorante.